مراقبت های دوره ای روانپزشکی

نحوه انجام مراقبت های دوره ای روانپزشکی

همه ما می دانیم با تمامی کسانی که به بیماری های جسمانی مبتلا می شوند، چگونه باید رفتار کرد.

زیرا جسم بیمار و ناتوان آنها را به وضوح مشاهده کرده و درک شرایط خاص آنها برای افراد آسان تر است.

این شرایط برای کسانی که به بیماری های روانی مبتلا هستند، کمی متفاوت خواهد بود.

این افراد در ظاهر جسمی کاملا سلامت دارند اما از نظر روانی تحت فشارهای مضاعف قرار گرفته و عموماً حال نامساعدی را تجربه می کنند.

اگر شما در اطرافیان خود کسانی را دارید که به بیماری های روانی مبتلا هستند و دوره درمان تخصصی را سپری می کنند باید کاملاً هوشیار بوده و نکات مراقبتی را آموزش ببینید.

به طور کلی بیماری روانی به آن دسته از اختلالاتی گفته می شود که عموماً بر جسم افراد تاثیری ندارد.

مستقیماً باعث تخریب افکار، احساسات و رفتار فرد مبتلا به بیماری می شود.

این افراد در انجام امورات روزانه خود ناتوان شده و حالاتی مثل اختلال افسردگی، اضطراب، اسکیزوفرنی یا اختلالات خوردن را تجربه می کنند.

این افراد ممکن است رفتارهای اعتیادی و بیماری های وسواسی جبری را از خود نشان دهند.

با توجه به شدت و علت بیماری های روانی افراد موظفند که برای درمان سریع تر اقدام کنند اما اینکه دوره درمان چقدر ادامه پیدا کند بستگی به شرایط بیمار و نظر پزشک خواهد داشت.

فراموش نکنید که این افراد باید تحت درمان و مراقبت قرار گرفته و مراقبت از این افراد در هر دوره از درمان آنها متفاوت خواهد بود.

به طور کلی مراقبت از بیمارانی که با آسیب های روانی مواجه هستند باید در مراکز خاص و انواع بیمارستان ها و کلینیک های درمانی انجام شوند.

البته اگر شرایط بیماران قابل کنترل باشد مراقبت در خانه نیز انجام خواهد شد.

اگر این افراد تحت مراقبت و پرستاری قرار بگیرند، حس امنیت و آرامش در آنها افزایش پیدا کرده و روند درمان را با تنش های کمتری سپری خواهند کرد.

مهم است که این افراد در هر دوره درمان خدمات لازم را دریافت کرده و از همه جهات از آنها مراقبت شود.

نکاتی در مورد مراقبت های دوره ای روانپزشکی

بسیاری از افراد با وجود ابتلا به اختلالات اضطرابی، اختلالات خلقی و حتی روان پریشی برای درمان به پزشک مراجعه می کنند.

گاهاً این اختلالات بر اثر مصرف مواد مخدر اتفاق می افتد و ممکن است بیماری های روانی نشات گرفته از اختلالات شناختی، شخصیتی یا روان تنی باشد.

در هر صورت فرقی نمی کند که افراد به چه علت تحت درمان های روانپزشکی قرار گرفته اند.

اما مهم است که مراقبت از این بیماران را به طور اصولی انجام دهید.

قبل از هر چیز مهم است که با بیمار صداقت داشته باشید به آنها بگویید که با چه نوع بیماری درگیر هستند و روند درمان و مراقبت از آنها چگونه سپری می شود.

این بیماران باید برای صحبت کردن با اطرافیان تشویق و ترغیب شوند.

پس مهم ضمن مراقبت از بیماران مبتلا به آسیب های روانی صبورتر بوده و همواره برای آنها گوش شنوا باشید.

معمولا مراقبت های دوره ای روانپزشکی به صورت ۲۴ ساعته انجام می شود.

حتی اگر اعضای خانواده توانایی مراقبت از این افراد را نداشته باشند بهتر است پرستارانی که در این زمینه آگاهی دارند، برای مراقبت از بیماران انتخاب شوند.

مهم است که با این بیماران برخورد دوستانه و آرام داشته باشید و تمامی اجسام خطرناک را از آنها دور کنید.

مهمترین نکته مراقبت های دوره ای از این بیماران این است که در مورد فعالیت ها و امورات امیدبخش با آنها صحبت کنید و اقدامات لازم برای افزایش اعتماد به نفس در بیماران انجام پذیرد.

مهم است که این بیماران مطابق با سلیقه و علایق خود فعالیت های هنری انجام داده و همواره باید تشویق بیماران با بیان احساسات انجام پذیرد.

از مهمترین نکات مراقبتی در این خصوص باید به تنظیم خواب بیمار اشاره کرد.

به هیچ عنوان هنگام هذیان گویی بیماران فرد را مورد تمسخر و خنده قرار نداده و به هیچ عنوان فرد نباید در شرایطی قرار بگیرد که رفتار و نحوه برخورد خود را برای دیگران توجیه کند.

مهم است که از متخصصان و پزشک معالج نکاتی را در مورد تغذیه بیماران پرسیده و همواره داروهای بیمار به موقع در اختیار آنها قرار بگیرد.

اگر نیاز است که در دوره درمان بیماران تحت مشاوره قرار بگیرند باید در زمان بندی مشخص شده به پزشک متخصص مراجعه کنید و تمامی نکات مراقبت های دوره ای را برای بیماران انجام دهید.

علت بیماری های اعصاب و روان

بیماری های عصبی روانی که شامل اختلالات روانی مانند اضطراب، افسردگی، اسکیزوفرنی و اختلالات دوقطبی می شود، معمولاً نتیجه تعامل پیچیده عوامل بیولوژیکی، روانی و اجتماعی است.

از نظر بیولوژیکی، نقص یا اختلال در عملکرد سیستم عصبی، تغییرات شیمیایی در مغز و مسائل ژنتیکی می تواند نقش عمده ای در بروز این بیماری ها داشته باشد.

به عنوان مثال، کمبود برخی از انتقال دهنده های عصبی مانند سروتونین و دوپامین در مغز می تواند باعث افسردگی یا اختلالات اضطرابی شود.

همچنین مطالعات نشان داده است که وراثت و ژنتیک نیز در ایجاد برخی اختلالات روانی نقش دارد.

عوامل روانی و اجتماعی نیز در ایجاد و تشدید بیماری های عصبی و روانی تأثیر زیادی دارند.

استرس طولانی مدت، فشارهای اجتماعی، مشکلات خانوادگی یا تجربیات منفی دوران کودکی مانند سوء استفاده یا بی توجهی می تواند علت مشکلات روانی باشد.

علاوه بر این، عوامل فرهنگی و اجتماعی مانند عدم دسترسی به خدمات بهداشتی مناسب یا عدم حمایت اجتماعی می تواند خطر ابتلا به این بیماری ها را افزایش دهد.

در نتیجه بیماری های عصبی و روانی نتیجه تعامل بین عوامل ژنتیکی، بیولوژیکی، روانی و محیطی است.

نشانه های بیماری اعصاب و روان

بسیاری از افراد بدون آنکه بدانند از اختلالات روانی رنج می برند و ممکن است با عدم شناخت نشانه های این عارضه ندانند که آیا نیاز است به پزشک مراجعه کنند یا خیر.

بسیاری از افراد که به بیماری های روانی مبتلا هستند، نیاز است که تحت درمان قرار گرفته و با توجه به عملکرد روانپزشک یا روانشناس شرایط برای بهبود سریع تر آنها فراهم می گردد.

بسیاری از افراد معتقدند که اگر نشانه این اختلالات را بشناسند، می توانند به خود یا اطرافیان خیلی زود کمک کنند پیش از آنکه این بیماری شرایط آنها را به خطر بیندازد.

از مهمترین نشانه های بیماری اعصاب و روان باید به اختلال در تمرکز اشاره کرد.

این افراد اغلب غمگین و دلتنگ به نظر می رسند و همواره بی دلیل دچار گوشه گیری از جمع خواهند شد.

این افراد عملاً علاقه به چیزی نداشته یا از انجام فعالیت های مختلف لذت نمی برند.

افراد مبتلا به اختلالات روانی همواره مضطرب، نگران و بی قرار هستند.

ممکن است نسبت به مسائل کوچک و بی ارزش نگرانی و احساس گناه شدید داشته باشند و ممکن است ترس بیش از حد را در مورد امورات مختلف تجربه کنند.

تغییرات زیاد و مشهود در عادات غذایی افراد، خستگی مفرط، انرژی محدود و مشکل در خوابیدن از جمله معضلاتی است که بعد از ابتلا به بیماری اعصاب و روان پدیدار می شود.

این افراد در مواردی دچار پرخاشگری های شدید شده و نسبت به مسائل ساده و معمول خشم زیادی خواهند داشت.

حتی در مواردی دیده می شود که افراد مبتلا به بیماری های روانی دائماً به فکر خودکشی هستند و اغلب به مصرف مواد اعتیادآور و الکل روی می آورند.

مسئله بسیار مهمی که در این مورد مطرح است، مراقبت از بیمارانی است که به این حالات مبتلا هستند.

معمولاً این علائم مربوط به بیماری های روانی مختلف است و شدت این آسیب ها برای هر فرد متغیر خواهد بود.

اگر افراد با وجود این حالات و چنین تجربه ای به پزشک متخصص مراجعه کنند، گاهاً با مشاوره و در مواردی با دارو درمانی وضعیت به حالت نرمال باز می گردند.

مهم است که پزشکان و تمامی اعضای خانواده در دوره های مختلف درمان از فرد بیمار مراقبت کرده و حتی بیماران موظفند که دوره درمان را با تمامی سختی ها و پستی و بلندی هایی که دارد به طور کامل سپری کنند.

فراموش نکنید که اگر مراقبت های دوره ای روانپزشکی به درستی و با اصول پزشکی پیش نرود عواقب جبران ناپذیری را برای بیماران به همراه دارد.

بیماری های روانی از جمله اختلالاتی هستند که اگر دوره درمان تکمیل نشود، این بیماری ها با شدت بیشتر اتفاق افتاده و عود مجدد این آسیب ها خطرات و مشکلات زیادی را برای بیماران و اطرافیان آنها در پی دارد.

مراقبت های دوره ای روانپزشکی تنها شامل انجام مشاوره های درمانی و مصرف دارو نیست.

بلکه این مراقبت ها شامل اصلاح تغذیه بیماران، نحوه رفتار با آنها و محیطی است که در آن قرار می گیرند خواهد شد.

این مراقبت ها با توجه به نحوه درمان بیماران تغییر کرده و همواره تلاش مضاعف انجام می شود تا روند بهبود بیماری های اعصاب و روان به طور کامل و با موفقیت انجام پذیرد.

روانپزشکان از چه درمان‌هایی استفاده می‌‌کنند؟

روانپزشکان برای درمان بیماری های روانی و عصبی از روش های مختلفی استفاده می کنند که عمدتا به دو دسته درمان دارویی و درمان روانی تقسیم می شوند.

درمان دارویی شامل تجویز داروهای روانگردان مانند داروهای ضد افسردگی، داروهای ضد اضطراب و داروهای ضد روان پریشی است.

این داروها معمولاً برای ایجاد تعادل در شیمی مغز و بهبود عملکرد انتقال دهنده های عصبی تجویز می شوند.

به عنوان مثال، داروهای ضد افسردگی می توانند به افزایش میزان سروتونین در مغز کمک کنند، در حالی که داروهای ضد روان پریشی در درمان اختلالات روانی مانند اسکیزوفرنی موثر هستند.

روانپزشکان همچنین از داروهای تثبیت کننده خلق و خو و داروهای اختلال دوقطبی برای تنظیم نوسانات خلقی شدید استفاده می کنند.

از درمان های روانشناختی یا روان درمانی نیز برای بهبود وضعیت روانی بیماران استفاده می شود. این درمان ها شامل روش هایی مانند درمان شناختی رفتاری (CBT)، درمان تحلیلی و درمان بین فردی است.

در درمان شناختی رفتاری، افراد یاد می گیرند که افکار منفی و رفتارهای غیر مفید خود را شناسایی و اصلاح کنند.

این نوع درمان برای اختلالات اضطرابی و افسردگی موثر است.

درمان تحلیلی که معمولاً تحت نظارت روانپزشک یا روانشناس انجام می شود، به دنبال شناسایی ریشه های ناخودآگاه احساسات و مشکلات پیچیده است.

علاوه بر این، درمان های ترکیبی که شامل استفاده همزمان از دارو و روان درمانی است، بهترین نتایج را برای بسیاری از بیماران فراهم می کند.

نقش دارو در درمان بیماری‌های روانی

داروها در درمان بیماری های روانی نقش حیاتی دارند و می توانند به طور موثر علائم این اختلالات را کاهش دهند.

برای بسیاری از بیماری های روانی، داروها به عنوان بخشی از درمان جامع استفاده می شوند و به بهبود وضعیت بیماران کمک می کنند.

به عنوان مثال، داروهای ضد افسردگی به درمان افسردگی کمک می کنند، داروهای ضد اضطراب برای کاهش اضطراب و استرس و داروهای ضد روان پریشی برای درمان اختلالات روان پریشی همانند اسکیزوفرنی و اختلال دوقطبی مصرف می شود.

یکی از فواید مهم داروهای روانپزشکی تاثیر آنها بر بهبود کیفیت زندگی بیماران است. این داروها می توانند علائم و مشکلاتی را که مانع از عملکرد طبیعی فرد می شوند را تسکین دهند.

به این ترتیب بیمار می تواند به فعالیت های روزمره خود بازگردد و در روابط اجتماعی و شغلی خود بهبود یابد.

داروها به عنوان یک درمان مکمل در کنار روان درمانی عمل می کنند و از این رو بیمار می تواند روند درمان را به طور کامل تجربه کند.

با این حال، داروهای روانپزشکی باید تحت نظارت دقیق پزشک مصرف شوند، زیرا این داروها ممکن است عوارض جانبی داشته باشند یا برای هر فرد متفاوت عمل کنند.

همچنین، برخی از بیماران ممکن است نیاز به تنظیم دوز داروها برای دریافت بهترین نتیجه درمانی داشته باشند.

در نهایت درمان دارویی باید با توجه به نوع و شدت اختلال روانی فرد انتخاب شود و با روش های درمانی دیگر مانند روان درمانی و مشاوره ترکیب شود.

چه مدت باید تحت درمان روانپزشک باشم؟

مدت زمانی که برای درمان توسط روانپزشک نیاز دارید به شدت و نوع اختلال روانی شما بستگی دارد.

برای برخی افراد، درمان ممکن است فقط برای مدت کوتاهی ضروری باشد، به خصوص اگر مشکل آنها ناشی از یک موقعیت استرس زا یا موقتی باشد.

به عنوان مثال، افرادی که به دلیل یک بحران خاص دچار اضطراب یا افسردگی کوتاه مدت می شوند، ممکن است با درمان های کوتاه مدت، مانند چند جلسه روان درمانی یا یک دوره محدود داروهای ضد اضطراب و ضد افسردگی، بهبود پیدا کنند.

در این شرایط پس از رفع مشکل اصلی، بیمار می تواند تحت نظر پزشک درمان را قطع کرده و به حالت عادی بازگردد.

با این حال، برای بسیاری از اختلالات روانی، به ویژه آنهایی که مزمن یا پیچیده هستند، ممکن است درمان برای مدت زمان طولانی تری مورد نیاز باشد.

اختلالاتی مانند افسردگی شدید، اختلال اضطراب مزمن، اختلال دوقطبی یا اسکیزوفرنی معمولاً نیاز به درمان طولانی مدت دارند.

در این موارد، درمان ممکن است ترکیبی از دارو درمانی و روان درمانی باشد که باید به طور منظم ارزیابی و تنظیم شود.

در این شرایط، بیمار ممکن است ماه ها یا حتی سال ها برای کنترل علائم و جلوگیری از حملات یا عود درمان شود.

درمان طولانی‌مدت همچنین می‌تواند شامل آموزش مهارت‌های مقابله، رفتار درمانی یا تغییرات سبک زندگی باشد که به فرد کمک می‌کند بهتر با بیماری خود کنار بیاید.